Wandelen op Tunø

Vandaag weer een mooie dag. Zonnig en een matige wind uit het Noordoosten. Prima dag voor een wandeling rondom het eilandje Tunø dat grotendeels tot beschermd natuurgebied is verklaard. Tunø heeft een oppervlakte van 3,52 km2, ongeveer 120 inwoners, 60 huizen en 120 vakantiehuisjes. We begonnen na een uitgebreid ontbijt om half elf met onze wandeling aan de zuidoostzijde en met de klok mee. Langs de kust rondom het eiland is een speciaal gemaaid pad voor wandelaars gemaakt, zodat je het hele eiland met een omtrek van ca. 8 km goed kan belopen. Vanaf de zandkliffen, die op sommige gedeelten van het eiland behoorlijk steil en hoog waren, hadden we fantastisch uitzicht over de zee en Samsø, het eiland ten oosten van Tunø gelegen. Het hoogste punt van het eiland is ca. 24 meter. Om half één kwamen we bij de uiterste westpunt van Tunø aan, waar we konden uitrusten op een bankje en een fantastisch uitzicht hadden op Jutland. Opeens verschenen er twee trekkers met huifkarren, waarin zich Deense toeristen bevonden, die hier even kwamen rondkijken. Daarna hebben we de wandeling voortgezet langs de noordkust van het eiland, dat ook deels bebost is. Dit gebied is ook het broedgebied van de zwarte zeekoet, gemarkeerd door een Deens bord aan het kiezelstrand. Na ca. 6 km langs het kustpad te hebben gewandeld, sloegen we een bospad in wat uitkwam aan de westkant bij de Smedie van het dorpje Tunø By. De Smedie, een smidse van vroegere tijd, was nu opengesteld voor het publiek, zodat we weer even een kijkje binnen konden nemen. Het zag er nog net zo uit als een jaar geleden, toen we hier ook langs kwamen. Via het witte kerkje met de vuurtoren, zijn we weer terug naar de noordkust gelopen en hebben we onze wandeling rond het eilandje afgemaakt. Om 15:30 uur en na 10 km op ons gemak te hebben gewandeld kwamen we met veel fraaie indrukken van natuur en uitzicht weer terug op onze boot, waar even later een leuk oud Deens blauw veerbootje vanuit Samsø achter ons langs voer om toeristen op te halen vanuit Tunø, die weer terug naar de overkant moesten. Morgen zou het weer niet zo best zijn volgens de voorspellingen. Er zou weer een regenfront aankomen. Het plan is om morgen naar Fredericia te vertrekken, dat ca. 36 Nm van Tunø ligt.

Naar het eilandje Tunø

Na gisteravond nog een mooie wandeling te hebben gemaakt rond de haven en de kuststrook van Odden, vertrokken we vandaag om 8:15 uur naar het eilandje Tunø, een afstand van 36 Nm. Het was stralend weer met helaas wat weinig wind uit het Noordoosten. Het eerste uur konden we met halve wind zeilen. Al gauw echter viel de stuurautomaat opeens uit met de melding “Drive stopped”. Helaas was de inmiddels achterlijke wind te weinig om voortgang te maken, zodat we de motor maar hebben bijgezet. Na drie uur bezig te zijn geweest om te achterhalen wat het probleem was, vond de stuurautomaat het kennelijk wel genoeg en hervatte zonder opgaaf van redenen vrolijk weer zijn koers. Mogelijk dat twee dagen geleden door de hoosbuien bepaalde verbindingen in de bedrading en buitenapparatuur door vocht niet goed contact maakten. Wel jammer, want we hadden eigenlijk de Genaker willen opzetten, maar door dat gedoe met die stuurautomaat kwam het er niet van. Onderweg kwamen we nog een vrachtschip en de veerboot van Aarhus naar Odden tegen. Na het eiland Samsø te hebben gerond, trok de wind weer wat aan en zeilden we de laatste 7 Nm naar Tunø, waar het kleine haventje al aardig vol was gelopen met diverse jachten. We namen maar de eerste vrije box vanaf het havenhoofd en werden bij het afmeren door een aardige Deense passant geholpen, waar we naast kwamen te liggen. Niet veel later kwam er ook nog een Nederlander met een Dufour 36 binnen. Na even heerlijk in het zonnetje op de boot wat uitgerust en gedronken te hebben, maakten we een kleine wandeling naar het dorpje, dat slechts uit enkele huizen bestaat aan een schilerderachtig landweggetje. In het dorpje staat een klein wit kerkje, waarvan de toren ook dienst deed als vuurtoren. Vorige jaar hadden we het kerkje ook al bezocht, maar het is zo bijzonder dat we het graag weer wilden bekijken. Het is niet helemaal bekend, wanneer het kerkje is gebouwd, maar in het jaar 1216 bestond het al. Tot rond 1700 is het kerkje vele malen verbouwd en in 1700 wilde men het helemaal afbreken, maar toen heeft het “Zeevaartambt” het kerkje inclusief alle verplichtingen overgenomen. De toren werd met 31 meter verhoogd en vanaf 1801 ingericht als vuurtoren. Ook bijzonder is dat er bijna in elke kerk in Denemarken een schip hangt. Het waarom is ons eigenlijk niet bekend. Daarna zijn we verder door het dorpje gelopen, waar een aantal leuke en sfeervolle vakwerkhuisjes staan. Ook is er een oude “Smedie”, een smidse, waarvan we vorig jaar al een foto op onze website hadden gezet. Op de terugweg naar de haven kwamen we langs een onbemand verkoopstalletje van een eilandbewoner, die op deze wijze zijn waar wil verkopen en er op vertrouwt dat een koper het geld in een geldkistje deponeert. Gelukkig dat er nog landen zijn waar dit kan. In Nederland zou zowel de koopwaar als het geldkistje binnen de kortste keren verdwijnen. Morgen gaan we een wandeling maken rond het eiland dat slechts een omtrek heeft van ca. 8 km.

Fietsen op Odsherred (streek Odden)

We stonden op met een stralend zonnetje en rustig weer. De barometer was in een etmaal weer 11 punten omhoog gegaan. Heel wat anders dan de hectische avond ervoor met die vreemde trog en snel opgebouwde N-8, die een paar uur geduurd heeft en laat in de avond wat afnam. Merkwaardig en verontrustend ook dat dit pas een paar uur van tevoren werd voorspeld. Je zal maar net op zee zitten. Die ochtend was er namelijk nog geen sprake van. Ook vreemd dat de stormachtige Noordenwind ineens voor ca. 7 minuten even afnam naar N-2 om daarna met volle hevigheid weer toe te nemen tot N-8. Kennelijk het oog van de trog? Maar gelukkig vandaag mooi weer en tijd om de fietsen uit het berghok van de Carina te halen. We vertrokken om 11:00 uur op onze bromptons, na eerst het zout van de  boot te hebben afgespoeld, dat er gisteravond met bakken overheen kwam. Bij de haven fietsten we al meteen langs een visrokerij, waar we dan ook maar gerookte zalm en haring hebben gekocht, die we vervolgens weer eerst moesten terug brengen naar de boot. Daarna zijn we via de noordwestelijke landtong naar het eindpunt Gniben gefietst. Aan beide zijden van de landtong heb je een fraai uitzicht op het water. Bij Gniben aangekomen, bleek het eindpunt militair terrein te zijn. We naderden een open slagboom en twijfelde even of we er wel doorheen mochten. Op dat moment kwam er net een militair voertuig het terrein af, waarvan de bestuurder enthousiast aangaf dat we verder konden fietsen. Bij het eindpunt gekomen, was er nog een wandelroute achter een omheining, maar die vanwege militaire oefeningen helaas wel gesloten was.Na het prachtig uitzicht in Gniben fietsten we door het fraaie landschap en uitzicht op zee. We kwamen onderweg in een graanveld met klaprozen nog een molen tegen zonder wieken. We vervolgende onze weg naar de veerhaven, waar net de veerboot aankwam, een snelle door waterstraal aangedreven catamaran, die je ook in Het Kanaal veel ziet varen. Daar na zijn we naar het plaatsje Overby gefietst, ongeveer 10 km van de veerhaven af, waar een historisch rood kerkje staat. Helaas was er net een begrafenisdienst aan de gang in de kerk, zodat we deze niet van binnen konden bekijken. Het altaar stamt uit 1632. In de kerk hangt een model van het linieschip Prinds Christian Frederik. Dit verging begin 19^de eeuw in de strijd tegen twee Engelse oorlogschepen tijdens de Napoleontische oorlogen. Jammer dat we dit niet konden bekijken. We zijn hierna weer teruggefietst naar de haven van Odden, Havnebyen genaamd, waar we na enige boodschappen weer terug kwamen op onze boot en we nog heerlijk in de zon konden zitten met eindelijk een prima temperatuur. De zomer lijkt begonnen. Inmiddels waren er al weer vele jachten binnengekomen, waaronder twee Nederlanders en een Engelsman onder de vele Duitsers en Denen. Morgen gaan we naar het eilandje Tunø, waar we vorig jaar ook geweest zijn, maar vanwege tijdgebrek het niet goed hebben kunnen bekijken. Maar het is een zeer mooi eilandje en de moeite van een bezoek waard, zodat Tunø nog steeds op ons lijstje stond.     

Barre tocht naar Odden

Gisteravond nog even naar de boeiende wedstrijd Denemarken tegen Duitsland gekeken, die via een Deense TV-zender op de laptop te zien was. Dat bespaarde ons in ieder geval het kijken naar de afgang van het Nederlands elftal tegen Portugal. Het is met de overbetaalde Nederlandse voetballers eigenlijk hetzelfde gesteld als met de CEO’s van de banken. De bonus incasseren, terwijl de bank dreigt om te vallen. Want het is toch knap om miljoenen te “verdienen” en alle wedstrijden te verliezen. Maar goed, gelukkig dat wij zeilen als hobby hebben. Vandaag vertrokken we met mooi weer, de zon scheen, maar helaas hadden we de ZW-4 wel tegen. Na het eerste kruisrak zwakte de wind wat af en draaide naar Z-3 om vervolgens omstreeks twee uur geheel weg te vallen, waardoor we motor hebben bijgezet. Bij het oversteken van een shipping lane kwamen we nog een tanker tegen. Even later zagen we een zeer donkergrijze lucht naderen en begonnen we het donkerbruine vermoeden te krijgen dat dit wel eens slecht weer kon betekenen. En inderdaad even later begon het fiks te plensen. De wind trok aan, zodat we weer even konden zeilen, maar al gauw zwakte de wind weer af om daarna een kompleet rondje te draaien om onze boot tot groot plezier van de voortdurende hoosbuien, die er gretig gebruik van maakten. Deze tocht deed ons denken aan de oversteek van het kanaaleiland Alderney naar Dartmouth in 2007, waar ook continue hoosbuien en daarbij ondersteund door een ZO-6/7 ons het leven zuur maakten. Inmiddels begon het ook te onweren. Diverse donderslagen hoorden we om ons heen. De ene keer voor ons en de andere keer weer achter of naast ons. Uiteindelijk kwamen we half verzopen in onze Mustopakken om 17:00 uur in Odden aan, waar we afmeerden aan de kade voor een Deense Najad en een Marineschip. Op het log hadden we ruim 57 Nm staan, terwijl de afstand Anholt naar Odden slechts 45 Nm bedraagt. Vanwege het kruisen en de windstroom van ca. 1,5 knoop die we tegen hadden, hebben we 12 Nm meer gevaren. We waren nog niet aangemeerd of de havenmeester kwam er al aan met zijn auto om het havengeld te innen. Het maakt die Denen verder niet uit wat je doet als je maar snel betaalt. Ook begon het opnieuw flink te waaien met een stormachtige N-8. De gribfiles van vanochtend hadden een ZO-6 voorspeld, maar de weerkaarten van 18:00 uur gaven deze noordelijke windkracht van 7/8 bft wel aan. De barometer was in 12 uur tijd ook 10 punten gezakt. Het zeewater kwam soms met bakken over de kadepier en over onze arme Carina heen. We lagen te schudden aan onze landvasten. We waren gelukkig net op tijd binnen. Vanavond maar even bijkomen van onze barre druipnatte tocht en een plan maken voor morgen, dan zou het beter weer zijn.  

Verwaaid op Anholt

Vandaag ZW-6 met veel regen. Geen weer om tegenin te zeilen. We besloten dan ook maar om in Anholt een dag te blijven liggen. Pas onze eerste verwaaidag overigens. ’s Ochtends regende het flink, zodat we maar van de gelegenheid gebruik maakten om de boot van binnen schoon te maken. We zijn inmiddels net over de helft van onze vakantie wat tijd betreft. We hebben ca. 500 Nm gevaren en ongeveer de helft van het totaal aantal geplande zeemijlen. ’s Middags klaarde het een beetje op en begonnen we om twee uur aan een wandeling naar het dorpje Anholt, dat ca. 4 km van de jachthaven is verwijderd. We liepen langs het fraaie landschap van duinen en bossen. Op een hellingweide zagen we een speciaal soort schapen, die we niet direct konden thuis brengen. In het dorpje Anholt kwamen we nog een paar leuke huisjes tegen. Verder was het er erg stil. Mogelijk vanwege het weer en dat het een zondag betrof. We liepen langs een andere weg weer terug richting de jachthaven. Helaas begon het opnieuw te regenen en uiteraard hadden we de paraplu niet meegenomen. Gelukkig waren er vele bomen in de buurt waar we tijdens stortbuien even konden schuilen. In Denemarken weten ze kennelijk wel hoe de hazen lopen, want we kwamen onderweg vele hazen tegen. Na weer door het fraaie landschap van Anholt te zijn gelopen, kwamen we om vier uur aan de andere kant van de jachthaven aan, waar we bij een minimarket, een klein winkeltje, enige boodschappen hebben gedaan. Uiteraard begon het weer stevig te regenen, zodat we als twee verzopen katten terug kwamen op onze boot, waar inmiddels net een Deens jacht de jachthaven was binnengekomen en naast ons afmeerde. Even later meerde er een Noor in een grote zeer fraaie Malö aan stuurboordzijde van onze Carina af, waaraan je direct kan aflezen dat de Noren geen last hebben van de Euro. Morgen zou er minder wind zijn. Helaas nog niet helemaal uit de goede richting voor de koers naar de plaats Odden, een afstand van ca. 45 Nm, maar het is in ieder geval beter dan vandaag.

Fietsen op Anholt

We werden ’s ochtends verrast met een fraai zonnetje. Er was regen voorspeld, maar Anholt dat de meeste zonuren heeft van Denemarken dacht daar gelukkig anders over. Ook de temperatuur was prima. Voor de eerst keer na Thyborøn konden we onze zomerkleren weer eens aantrekken. Een prima dag om ook te fietsen, want er stond niet al te veel wind. Na eerst koffie te hebben gedronken in het zonnetje achter de buiskap met een prachtig uitzicht op de hoge duintop van Anholt, pakten we onze fietsen en zijn we omstreeks 11:00 uur naar het dorpje Anholt gefietst, dat uit een paar huizen, één winkel, enige boutiekjes en een leuk wit kerkje bestaat, die we nog even van binnen hebben bekeken. Er was zelfs een toeristeninformatiecentrum, maar die was uiteraard op zaterdag gesloten, zodat we het zonder een wegenkaart van Anholt moesten doen. We kwamen nog langs een monument, waar in het Deens iets over de bevrijding stond van Anholt, die in de tijd van Napoleon door de Engelsen was bezet. Vanaf de haven is er een asfaltweg, maar die gaat al gauw over op onverharde grindpaden, waarop het soms lastig fietsen was. De meeste paden leiden naar de vele vakantiehuisjes, die verspreid in de duinen en bossen zijn verscholen. We wilden ook naar de vuurtoren, die  op het meest noordoostelijke punt van het eiland staat, maar er was geen enkele weg te vinden, die daar naar toe ging. De enige mogelijkheid lijkt een wandeling langs het strand, waar we, aan de noordkant van Anholt aangekomen, opeens de vuurtoren in de verte zagen staan. Misschien iets voor morgen als we verwaaid liggen, want de voorspelling is ZW-6 en tegen de richting in, die we willen koersen. De mooie witte zandstranden en azuurblauwe water van Anholt deed ons denken aan een tropisch eiland. Omstreeks 15:00 uur hadden we alle paden wel zo een beetje gefietst en kwamen we weer terug bij de jachthaven, waar we nog steeds de enige Nederlander waren. Inmiddels was er nog wel een Engelsman bijgekomen. Na even wat gedronken en gerust te hebben op onze boot, maakten we daarna nog een wandeling naar de radartoren, die op de hoogste duintop van Anholt staat en waar we een schitterend uitzicht hadden op de haven, strand en Oostzee. Het is even afwachten wat het weer gaat doen morgen, alvorens we ons plan trekken.

Van Hals naar Anholt

Vandaag zijn we vertrokken om 8:30 uur naar het eilandje Anholt, dat midden in de Oostzee tussen Zweden en Denemarken ligt. Hoewel Anholt dichter bij Zweden ligt, is het toch een Deens eiland. De wind was ZW-3/4 en er scheen een waterig zonnetje. Het was ook nog steeds erg koud. Afgelopen nacht was de buitentemperatuur 8 graden Celsius en overdag ca. 12 graden. En dat terwijl het al bijna de langste dag van het jaar is. De afstand van Hals naar Anholt is 43 Nm en met een zuidwestenwind 3-4 bft koersten we zuidoost met ca. 7 knopen. Even later passeerden we het aanloopbaken van de oostingang van het Limfjord, waar we vorig jaar ook in onze vakantietocht naar Göteborg langs zeilden, maar toen van het eiland Lӕsø naar het vissersplaatsje Øster Hurup. Halverwege viel echter de wind weg, zodat we de motor moesten bijzetten. Even later draaide de wind naar zuid tot zuidoost en trok weer aan, zodat we op motor en grootzeil scherp aan de wind onze koers vervolgden. Om 15:30 uur kwamen we bij het havenhoofd van Anholt aan, waar de veerboot ons voorbij stoomde en die we uiteraard even voor moesten laten gaan. Het is gebruikelijk in Anholt om met de steven aan een steiger af te meren en het achterschip aan een paalboei te bevestigen. Dat was nog een hele toer, maar met de hulp van een Duitse passant, was deze klus ook snel geklaard. Anholt is een klein eiland met hoge duinenrijen. Er lagen veel Duitsers en Denen, maar ook enkele Noorse, Zweedse en Poolse jachten. Er kwam zelfs nog een Engelsman met een catamaran binnen, die even een helpende hand nodig had om het gevaarte af te meren. Morgen is er veel wind voorspeld en mogelijk ook regen, alhoewel Anholt de meeste zonneschijn van Denemarken schijnt te hebben. De dag daarna is de voorspelling ook niet al te best. Weer veel wind en ook de windrichting is tegen voor onze volgende bestemming, de plaats Odden aan de westelijke noordpunt van Sjӕlland gelegen, het eiland waar ook Kopenhagen op ligt. Morgen gaan we Anholt verkennen als het weer tenminste een beetje meezit. ’s Avonds hebben we nog een kleine wandeling gemaakt langs de haven en door de duinen waar we een fraai uitzicht hadden over de jachthaven.